Sztuka bycia razem – warsztaty rodzinne

Jak pachnie wiosna? Pąkami kwiatów, pierwszą burzą, ciepłą ziemią, mokrą gliną? Czy sztuka ma zapach? Jak go opisać? Tego wszystkiego uczestnicy warsztatów dowiedzą się 21 marca o godz. 10.00.

Pierwszego dnia wiosny uczestnicy uruchomią zmysły – nie tylko wzrok. Będą wąchać, dotykać, smakować i słuchać. Sprawdzą, jak zapach może stać się impulsem do działania plastycznego oraz jak słowa tworzą obrazy.

Pomoże w tym Stanisław Wyspiański – mistrz zmysłowego patrzenia na przyrodę i świat, ubierania ich w kształty, kolory i słowa. Artysta który ze skarbca pradziejów z wyczuciem i odwagą tworzył nową sztukę – także tę najbardziej codzienną, zwaną sztuką użytkową.

Podczas warsztatów uczestnicy stworzą rzeczy zwyczajne–niezwyczajne i zobaczą, jak pięknie, szczególnie wiosną, przenikają się kultury. Na skrzydłach wyjątkowej muzyki pofruną daleko, daleko… może aż do Armenii?

Muzeum Narodowe zaprasza na cykl aktywnych, warsztatowych spotkań dla rodzin z dziećmi. Podczas warsztatów połączona zostanie opowieść o sztuce z odniesieniami do uniwersalnych wartości, zagadnień społecznych, pojęć oraz wszystkiego, co kształtuje nasze postrzeganie świata.

Warsztaty odbędą się w sobotę, 21 marca w godz. 10.00–13.00.

Bilety dostępne na stronie.

Gość specjalny: Ani Muradyan – artystka pochodząca z Armenii. Tworzy w obszarze ceramiki, rzeźby, obiektu i malarstwa. Absolwentka Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Częstochowie oraz Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie na Wydziale Architektury Wnętrz. Stypendystka Prezydenta Miasta Częstochowy i Universität für Angewandte Kunst w Wiedniu. Od wielu lat mieszka i pracuje w Krakowie - splata historię, religię i sztukę kraju dzieciństwa, sięgając do wielowiekowej, bogatej symboliki ormiańskiej. Jej ceramika nie jest jedynie formą — staje się nośnikiem opowieści, zapisem emocji i cichym dialogiem z utraconą przestrzenią. Realizuje zarówno unikatowe formy ceramiczne i rzeźbiarskie, jak i projekty łączące ceramikę z architekturą wnętrz. Jej prace prezentowane były m.in. w Galerii Lipowa 3 w Krakowie, Muzeum w Szczawnicy oraz w Państwowym Liceum Sztuk Plastycznych w Kielcach. Od ponad dziesięciu lat prowadzi autorską pracownię ceramiczną w Krakowie, gdzie powstają obiekty artystyczne oraz realizacje użytkowe.

Gość specjalny: Nelli Martirosyan – instrumentalistka pochodząca z Armenii. Gra na tradycyjnych ormiańskich instrumentach dętych: szwi (շվի), duduku (դուդուկ) i pku (պկու). Przygodę z muzyką rozpoczęła w wieku 10 lat. Ukończyła Szkołę Muzyczną w Erywaniu, Państwowe Muzyczno-Pedagogiczne Kolegium oraz Katedrę Instrumentów Ludowych Wydziału Kultury Ormiańskiego Państwowego Uniwersytetu Pedagogicznego w Erywaniu. Po studiach pracowała jako nauczycielka gry na szwi w Szkole Muzycznej. Od 2012 roku mieszka w Polsce. Współzałożyła ARMAT Project, prezentujący muzykę elektroniczną z elementami folku. Obecnie realizuje projekty ukazujące muzykę ormiańską w jej tradycyjnej, najczystszej formie.

Prowadzenie:

Magdalena Wójcik – na co dzień nauczycielka wychowania przedszkolnego w jednym z podkrakowskich przedszkoli. Trenerka różnych metod wspomagania rozwoju dzieci, terapeutka wczesnej interwencji, animatorka zabawy, instruktorka zajęć umuzykalniających. Pasjonatka literatury dziecięcej oraz rozmów z dziećmi. W wolnym czasie biega, jeździ na rowerze, chodzi na górskie spacery, gra na ukulele, tańczy i śpiewa w czterogłosie. Jako dziecko całe dnie spędzała w piaskownicy, gdzie zamiast budować zamki, najczęściej śpiewała na całe gardło. Marzyła, by zostać piosenkarką, i wierzyła, że z pewnością ma do tego ogromny talent.

Monika Chaberka – absolwentka polonistyki-komparatystyki na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego, studentka intermediów na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki. Brała udział w wystawach w kraju i za granicą. Należy do grupy artystycznej PATCHD. Współpracuje z Działem Edukacji Muzeum Narodowego w Krakowie i działa edukacyjnie w MOCAK-u. Lubi ciepłe kolory i zjeżdżanie ze zjeżdżalni. W dzieciństwie przychodziła na zajęcia do muzeum uważnie stąpając po chodniku, tak by nie nadepnąć na linię.