W jakim stopniu szkoła jest dla uczniów i uczennic bezpieczną przystanią, środowiskiem wspierającym, również emocjonalnie, oraz które aspekty jej funkcjonowania wymagają zmiany podejścia czy dodatkowej uważności – ankieta dotycząca samopoczucia i poczucia bezpieczeństwa w krakowskich szkołach ponadpodstawowych pozwala lepiej zrozumieć oczekiwania młodzieży i zaprojektować działania, które trafnie na nie odpowiedzą. Pierwsze efekty już widać.
– Analiza odpowiedzi otwartych udzielonych przez uczniów i uczennice szkół ponadpodstawowych w Krakowie pozwala na identyfikację kluczowych zagadnień składających się na złożony obraz funkcjonowania środowiska szkolnego, w którym o samopoczuciu młodzieży w dużym stopniu decydują takie aspekty, jak wsparcie emocjonalne, dobre relacje międzyludzkie i jakościowa komunikacja. Płynie stąd wniosek, że w pracy na rzecz krakowskiej edukacji musimy łączyć troskę o nowoczesną infrastrukturę i poziom edukacyjny z działaniami wzmacniającymi społeczności szkolne we wspominanych obszarach – mówi Krakowska Rzeczniczka Uczniów i Dialogu Szkolnego Aleksandra Twaróg.
W badaniu wzięło udział 10 069 uczniów i uczennic samorządowych szkół ponadpodstawowych. Anonimowa ankieta dotyczyła samopoczucia i poczucia bezpieczeństwa w szkole, zawierała pytania zamknięte i otwarte, co pozwoliło zebrać zarówno dane ilościowe, jak i jakościowe, dotyczące takich zagadnień, jak: ogólne samopoczucie w szkole, poczucie bezpieczeństwa, ocena klimatu szkolnego, najczęściej odczuwane trudności, oczekiwane zmiany i formy wsparcia, potrzeba powołania szkolnych rzeczników praw ucznia i zakres ich zadań.
Do czynników, które obniżają samopoczucie młodzieży, należą wyzwania i trudności związane ze szkolnym funkcjonowaniem, wśród których najczęściej powtarzały się przeciążenie nauką, nadmiar sprawdzianów i kartkówek, silna presja ocen i brak czasu na odpoczynek. Jako źródło trudności wymieniane były też relacje z nauczycielami, w tym poczucie niesprawiedliwego traktowania.
W spójności z tym, jak uczniowie i uczennice określają odczuwane trudności, pozostają odpowiedzi dotyczące oczekiwanych zmian, wśród których najczęściej wskazywano na potrzebę ograniczenia presji szkolnej, zmniejszenia liczby sprawdzianów oraz większej wyrozumiałości ze strony nauczycieli, a także prowadzenia działań wspierających zdrowie psychiczne, w tym tworzenie przestrzeni do rozmowy i odpoczynku. Zdaniem młodzieży dla poprawy atmosfery w szkole i relacji uczeń – nauczyciel ważne są lepsza komunikacja i działania integracyjne.
Druga część ankiety dotyczyła zdiagnozowania potrzeby powołania szkolnych rzeczników praw ucznia – z odpowiedzi wynika, że młodzież odczuwa brak widocznej instytucji wsparcia w szkole i tę lukę może wypełnić osoba, która specjalizowałaby się w rozwiązywaniu sytuacji konfliktowych, udzielaniu wsparcia i prowadzeniu edukacji prawnej. Z kolei od miejskiego Rzecznika Uczniów i Dialogu Szkolnego młodzież oczekuje przede wszystkim reagowania na naruszenia praw ucznia, wsparcia i interwencji w sytuacjach konfliktowych oraz działań edukacyjnych. Uczniowie i uczennice szczególnie cenią dostępność rzecznika, możliwość rozmowy i zgłaszania problemów w bezpieczny sposób. Postrzegają też rolę rzecznika jako inicjatora projektów warsztatowych (dotyczących zdrowia psychicznego, praw ucznia oraz relacji społecznych), integracyjnych, międzyszkolnych oraz wspierających rozwój zainteresowań.
Odpowiedzią na postulaty zgłoszone w ankiecie było opracowanie zapisów do statutów szkół i regulaminów działalności szkolnego rzecznika praw ucznia. Znacznie przyspieszyło to proces powoływania rzeczników i obecnie funkcjonują już oni w ponad 60 szkołach ponadpodstawowych, a na początku było ich zaledwie 18.
– We współpracy z dyrektorami szkół rozpoczęliśmy systemowe działania zmierzające do upowszechnienia funkcji szkolnego rzecznika praw uczniów. Kluczowe było nie tylko zachęcanie szkół do powoływania rzeczników, ale i stworzenie narzędzi, które ten proces ułatwią. We współpracy z Fundacją na rzecz Praw Ucznia powstały rozwiązania formalne, które mogą zostać wdrożone w każdej szkole ponadpodstawowej, tj. odpowiednie zapisy w statucie szkoły odnoszące się do Rzecznika Praw Ucznia i regulamin jego działalności – mówi Aleksandra Twaróg.
Kolejnym etapem będzie wzmocnienie jakości działania rzeczników w ramach cyklicznych szkoleń oraz działań wspierających, które pozwolą im w sposób kompetentny i spójny realizować swoje zadania.
Odpowiedzią na potrzebę upowszechnienia działań edukacyjno-integracyjnych, wzmacniania kultury dialogu w szkołach oraz budowania bezpiecznej przestrzeni do rozmów na trudne i ważne tematy – jest Krakowska Akademia Dialogu Szkolnego, realizowana obecnie w krakowskich szkołach ponadpodstawowych.
W ramach projektu odbywa się cykl warsztatów i szkoleń wzmacniających kompetencje społeczne uczniów, opartych na aktywnych metodach pracy, w tym nauce przez doświadczenie i ćwiczeniach praktycznych. Spotkania są prowadzone przez doświadczony zespół trenerski i obejmują m.in. tematykę komunikacji, mediacji rówieśniczych, rozwiązywania konfliktów, stawiania granic czy prowadzenia rozmów na trudne tematy.
Krakowski Rzecznik Uczniów i Dialogu Szkolnego prowadzi szereg działań systemowych przypisanych do tej funkcji, a równolegle pozostaje w stałym kontakcie z krakowskimi szkołami w zakresie rozwiązywania bieżących problemów sygnalizowanych przez uczennice, uczniów, a czasem także ich rodziców. Społeczności szkolne chętnie korzystają z takiej formy wsparcia, doceniając jej dostępność – sprawy zgłaszać można w różny sposób: pisemnie, telefonicznie, drogą elektroniczną lub osobiście podczas dyżurów rzeczniczki. Zgłaszający mogą zawsze liczyć na otwartość i wysłuchanie oraz mieć pewność, że każde zgłoszenie zostanie dokładnie zweryfikowane i nie pozostanie bez odpowiedzi.
– Problematyka, którą poruszają uczniowie i uczennice, a także rodzice, jest bardzo różnorodna, ale można ją podzielić na dwie główne kategorie. Pierwsza to zasady i procedury obowiązujące w szkołach, w tym m.in. kwestie dotyczące ubioru, zapisów w statutach, sposobu spędzania przerw międzylekcyjnych, oceniania, prac domowych. Druga kategoria to relacje panujące w szkole, zarówno rówieśnicze, jak i te między uczniami i uczennicami a kadrą nauczycielską i dyrekcją, w tym obszarze zgłaszane są m.in. uwagi co do zachowania poszczególnych nauczycieli czy trudności związane z funkcjonowaniem w grupie rówieśniczej – mówi Aleksandra Twaróg.
Po rozpoznaniu sprawy rzeczniczka podejmuje odpowiednie działania (interwencja, porada, mediacja, rozmowa, zgłoszenie do uprawnionych organów, np. kuratorium oświaty). Duża część spraw, wątpliwości czy pytań, z którymi zgłaszają się do rzeczniczki uczennice i uczniowie lub samorządy uczniowskie, a czasem też nauczyciele i dyrektorzy szkół, nie wymaga bezpośredniej interwencji w szkole. Nie dlatego, że są to sprawy błahe, wręcz przeciwnie. W tych wypadkach bardziej efektywne od interwencji jest wyposażenie osób lub grup zgłaszających dany problem w precyzyjne i wyczerpujące informacje dotyczące m.in. praw uczniowskich, granic, w których może działać szkoła, tak by uczennice i uczniowie czuli się dobrze przygotowani i sami mogli otwarcie porozmawiać z nauczycielami czy dyrekcją o sprawach lub sytuacjach, co do których mają zastrzeżenia, by mogli samodzielnie wyrazić i uargumentować swoje potrzeby, przedstawić propozycje zmian (często wypracowywane podczas spotkań z rzeczniczką). Dzięki temu młodzi ludzie, którzy do tej pory czuli, że ich głos nie jest wystarczająco słyszany, odzyskują podmiotowość i sprawczość: nie obawiają się komunikować nauczycielom i opiekunom swoich potrzeb, zgłaszać zastrzeżeń, proponować zmian, z kolei ci drudzy przekonują się, że wiele kwestii można wyjaśnić i wielu nieporozumień uniknąć dzięki lepszej komunikacji wewnątrz szkoły. Sprzyja to również budowaniu lepszej atmosfery, klimatu zaufania i poczucia współodpowiedzialności za respektowanie zasad panujących w szkole.