Marcowe koncerty w filharmonii pod batutą Lawrence’a Fostera

Powstała w 1933 roku pięcioczęściowa suita Zoltána Kodálya „Tańce z Galanty” stanowi muzyczny zapis jego wspomnień z dzieciństwa spędzonego w małej miejscowości Galanta (niegdyś należącej do Węgier, a obecnie do Słowacji) – kipiącego różnorodnością tygla kulturowego, zamieszkanego przez ludność węgierską, słowacką i niemiecką. W dziele wysłyszeć można zarówno echa wędrówek Romów po Europie, tradycyjne melodie, jak i styl tańców verbunkos, pobudzających entuzjazm i poczucie wspólnotowości przyszłych rekrutów armii austro-węgierskiej.

Inspirację tańców z zachowaniem tradycyjnych wzorców rytmicznych odnaleźć można także w zamykających program „Tańcach słowiańskich” op. 46 Antonína Dvořáka, który choć zanurzony w czeskim folklorze, wykazał się w tej kompozycji niezwykłą inwencją melodyczną. Opublikowane w 1878 roku „Tańce” szybko zyskały bardzo entuzjastyczne recenzje i uznanie słuchaczy. „Boska opatrzność przepływa przez tę muzykę; nie ma w niej śladu sztuczności ani przymusu” – pisano w berlińskiej „Nationalzeitung”. Wkrótce Dvořák otrzymał zatem zamówienie do napisania kolejnego zbioru tańców, które ukazały się w roku 1886 pod numerem 72 jego dzieł.

W tanecznej otulinie znalazł się w programie anonsowanych koncertów utwór skrzący się pianistyczną wirtuozerią. Mowa o „II Koncercie fortepianowym A-dur” Ferenca Liszta, dziele formułowanym przez niego już w okresie „wirtuozowskim”, ale następnie udoskonalanym przez kompozytora przez około dwadzieścia lat. Po raz pierwszy koncert zabrzmiał w roku 1857 w wykonaniu Hansa Bronsarta von Schellendorf, jednego z uczniów niemal histerycznie uwielbianego autora, który sam poprowadził towarzyszącą soliście orkiestrę. Premiera nie odniosła większego sukcesu, a dotknięty chłodną reakcją krytyków Liszt mimo swoich nieskończonych pianistycznych możliwości nie chciał wykonywać publicznie partii solowej Koncertu i odradzał to swoim pozostałym swoim uczniom. Mimo wszystko dzieło współcześnie wykonywali najwybitniejsi pianiści wszechczasów – m.in. Krystian Zimerman, Światosław Richter, Claudio Arrau czy Vladimir Horowitz. Musiało się zatem znaleźć także w repertuarze jednego z najwyżej ocenianych interpretatorów dzieł Liszta w młodym pokoleniu pianistów, jakim jest bezsprzecznie goszczony obecnie w Krakowie Yoav Levanon.

Bezpośrednio przed sobotnim koncertem (7 marca o godz. 16.30) odbędzie się Dyskusyjny Klub Muzyczny „Wszystko Gra”. Zaproszenie do spotkania zatytułowanego „Muzyka monarchii austro-węgierskiej. Liszt, Dvořák, Kodály” przyjął sam dyrygent Lawrence Foster, z którym rozmawiać będzie Agnieszka Malatyńska-Stankiewicz. Spotkanie tłumaczyć będzie Xymena Plater-Zyberk, wstęp na wydarzenie jest nieodpłatny.