Wyniki wyszukiwania - znaleziono 171 pasujących obiektów:

„– Ociec, co za tego ciaracha? – Korune panie… – Idźcie, idźcie! »nie zgrzędzilibyście« takie bajdy! Toż za co? – A no panie, zwirz tęgi, przykładno jucho do rozpłodu, ślipia czyste, kieby mojo Maryś jak się umyje do koscioło… – Trzy »szuby« dom! Kazik targuje się dalej zawzięcie, a tymczasem w drugiej grupce zakipiało. – Antyk, panie święty, jo ci czwarty dzień szukom za mojom perłówkom, a tu ci ją Felek na giełde wynosi… – O! Bestya Felek nie darmo swojemi rysiakami gania! – Panie Feliks, a skąd to pon ma te perłówke? – Z powietrzo! Przyszło, to i mom!… – Bo ona mi przecik straśnie do mojej podobno. – To se pon kup i będziesz mioł!… – W zęby! Poneś mi jo zaharapczył!… – A pon mi nie wyrwał misionc tymu rysioka?…” Takie rozmowy można było przed stu laty usłyszeć nie na Podgórzu, nie na Zwierzyńcu, ale na Rynku Głównym – i to w niedzielny poranek!

Wyzwania stojące przed krakowską kulturą, rola architektury w zrównoważonym rozwoju i przemiana Wesołej w dzielnicę kreatywną – o tym między innymi przeczytamy w najnowszym numerze „Kraków Culture”. Jak zwykle nie zabraknie artykułów o najciekawszych festiwalach, koncertach, wystawach, kulinariach i podróżach po mieście. Miejski magazyn kulturalny wydawany przez Krakowskie Biuro Festiwalowe będzie się odtąd ukazywać jako rocznik.

Myślą przewodnią tegorocznych wystaw i wydarzeń muzealnych będzie jednoczenie i budowanie wspólnoty – informuje Muzeum Krakowa.

„My. Kronika upadku” to próba udzielenia przez Dmitrija Glukhovsky’ego odpowiedzi na pytanie: „Co się stało z Rosją?”. Ostre, błyskotliwe i pełne emocji felietony, z których każdy jest reakcją autora na wiadomości i pozornie błahe wydarzenia z życia Rosjan i Rosji, a zebrane razem tworzą historię reżimu Putina od 2012 roku do wybuchu wojny w Ukrainie. Dopiero z dzisiejszej perspektywy wyraźnie widać to, co usiłował nam przekazać.

Choinka stanęła w tym roku na środku pl. Centralnego kilka tygodni wcześniej, więc w nastrój świąteczny zacząłem się wczuwać na długo przed mikołajkami. I sam sobie zadałem pytanie, na co tak naprawdę w okresie świątecznym czekam najbardziej.

„Krakowskie maliarze, ale te młodsze, co to chodzą z długimi włosami i w pelerynach, zastrejkowali i pochowali swe pendzle, bo jak powiadają, derechtur Fałat nie jenteresuje sie wcale potrzebami szkoły, a rząd kuntentny jest bardzo, jak mu się nikt nie dupomino, bo wtedy nie potrzebuje płacić. Kużden maliarz chciałby co wieczór mieć brzanę, żeby mu pozowała do aktu, a tu na całom szkołę, dla prefesorów i uczniów jest ino jedna i do tego staro, bo w liwentorzu Akademii zapisano jest jeszcze od czasów ś. p. tego Siemiradzkigo, co sie to nazywoł Matejek”.

W czasach, gdy Google Maps zastępuje żywego lektora głosem generowanym przez sztuczną inteligencję, a AI dziennikarz przeprowadza wywiad z AI noblistką, Kraków postawił na tradycję – nazwy przystanków czyta teraz w komunikacji miejskiej jak najbardziej rzeczywisty Robert Makłowicz. (Nie pierwszy to zresztą raz, bo przed 15 laty podobne nagrania powstały z udziałem Anny Dymnej, Krzysztofa Globisza i Grzegorza Turnaua).

7 listopada w Teatrze Łaźnia Nowa odbyła się premiera spektaklu „Nurt”, opowiadającego historię pierwszego, nowohuckiego teatru – Nurt. Autorką scenariusza jest Elżbieta Łapczyńska, autorka głośnego „Bestiariusza Nowohuckiego”. Zachęcamy do lektury rozmowy z Małgorzatą Szydłowską, reżyserką spektaklu, która od 20 lat eksploruje historie związane z Nową Hutą.

28 października o godz. 18.00 w kinie Sfinks odbył się pokaz jubileuszowego odcinka Nowohuckiej Kroniki Filmowej. Nie zabrakło też opowieści o historii kroniki i urodzinowego tortu.

Tytuł cyklu moich felietonów uzasadnia lokowanie produktu, więc bez obaw, że zostanę posądzony o promowanie miejsca pracy, opowiem dziś o trzech (a właściwie to czterech) wystawach Muzeum Krakowa. A wszystkie one są bardzo krakowskie i ciekawe.