„– Ociec, co za tego ciaracha? – Korune panie… – Idźcie, idźcie! »nie zgrzędzilibyście« takie bajdy! Toż za co? – A no panie, zwirz tęgi, przykładno jucho do rozpłodu, ślipia czyste, kieby mojo Maryś jak się umyje do koscioło… – Trzy »szuby« dom! Kazik targuje się dalej zawzięcie, a tymczasem w drugiej grupce zakipiało. – Antyk, panie święty, jo ci czwarty dzień szukom za mojom perłówkom, a tu ci ją Felek na giełde wynosi… – O! Bestya Felek nie darmo swojemi rysiakami gania! – Panie Feliks, a skąd to pon ma te perłówke? – Z powietrzo! Przyszło, to i mom!… – Bo ona mi przecik straśnie do mojej podobno. – To se pon kup i będziesz mioł!… – W zęby! Poneś mi jo zaharapczył!… – A pon mi nie wyrwał misionc tymu rysioka?…” Takie rozmowy można było przed stu laty usłyszeć nie na Podgórzu, nie na Zwierzyńcu, ale na Rynku Głównym – i to w niedzielny poranek!