Nowa metoda regeneracji chrząstki w Szpitalu im. Żeromskiego
Do badania klinicznego została zakwalifikowana pacjentka cierpiąca na zaawansowane zmiany zwyrodnieniowe stawu rzepkowo-udowego, objawiające się przewlekłym bólem przedniej części kolana. Schorzenie to związane jest z uszkodzeniem chrząstki znajdującej się pomiędzy rzepką a kością udową i należy do jednych z najbardziej wymagających problemów ortopedycznych.
Dotychczasowe metody leczenia obejmują przede wszystkim postępowanie zachowawcze – rehabilitację oraz iniekcje dostawowe. W przypadku zaawansowanych zmian zwyrodnieniowych ich skuteczność jest jednak ograniczona, a współczesna medycyna nadal nie dysponuje rozwiązaniem, które pozwalałoby na pełną odbudowę chrząstki w przednim przedziale stawu kolanowego.
Z uwagi na brak poprawy po leczeniu zachowawczym pacjentka została zakwalifikowana do udziału w innowacyjnym badaniu klinicznym oceniającym nowe metody naprawy chrząstki stawu rzepkowo-udowego. W ramach badania stosowane są zaślepione procedury, dlatego uczestnicy są przydzielani do jednej z ocenianych metod leczenia.
Jedna z nich wykorzystuje komórki chrząstki pobrane z przegrody nosa pacjenta. Materiał biologiczny jest następnie namnażany z wykorzystaniem metod inżynierii tkankowej w wyspecjalizowanych laboratoriach w Europie, po czym umieszczany na specjalnej membranie. Tak przygotowany implant zostaje wszczepiony w miejsce ubytku chrząstki w stawie kolanowym.
Badania wskazują, że chrząstka nosa posiada właściwości sprzyjające regeneracji uszkodzeń chrząstki stawowej. W przeciwieństwie do wcześniej stosowanych metod wykorzystujących chrząstkę pobieraną z kolana, zastosowanie komórek chrząstki nosa może prowadzić do odtworzenia tkanki o cechach bardziej zbliżonych do naturalnej chrząstki stawowej.
Prowadzone badanie koncentruje się wyłącznie na leczeniu uszkodzeń chrząstki w obrębie stawu rzepkowo-udowego. Jego celem jest ocena bezpieczeństwa oraz skuteczności nowatorskich metod regeneracji chrząstki u pacjentów, u których standardowe leczenie nie przyniosło oczekiwanych rezultatów.
Rozwój terapii opartych na inżynierii tkankowej może w przyszłości otworzyć nowe możliwości leczenia pacjentów z zaawansowanymi uszkodzeniami chrząstki stawowej, dla których dotychczasowe metody terapeutyczne okazały się niewystarczające.
